سه شنبه, ۴ اردیبهشت , ۱۳۹۷

نوروزی از جنس جاودانگی

روتیتر:صدای پای بهاران می آید، صدای چک چک باران از پس خزان و زمستان گوش جان را می نوازد، هوا به برکت بارش آسمان، پاک و سالم شده و نفس کشیدن آسان و جانفزا.

 

به گزارش روتیتر:شکوفه ها بر سر شاخساران چه عاشقانه طنازی و دلبری می کنند، در سکوت خارج از شهرها در روستاها و اندک کوچه باغ های باقی مانده از هجوم و حمله بی رحمانه لودرها و زمین خوارها، هنوز عطر شکوفه ها در مشام جان می پیچد و همهمه و ترانه «شهد نوشی» زنبورهای عسل شنیده می شود.

بستر برخی رودخانه ها با وجود خشکسالی ها، کم کم آماده «لب تر» کردن می شود، از ستیغ و «یال» و «شیار» برخی کوهسارها آبشارهایی جاری شده، دامن بسیاری از دشت ها و «دَمَن » ها به سبزی گراییده و میل «رویش» و روییدن پیدا کرده، شوق نغمه سرایی در جان بلبلان خوش الحان زنده شده، زمین و زمان آبستن و آماده «رَستن» و «رُستن» و «زادن» شده، صدای «سخن عشق» بیش از همیشه آماده شنیدن شده، شمیم خوش بهار و عطر شکوفه های دل انگیز فصل خرمی و سرسبزی و شادابی، نوید «نوروز» دیگری را می دهد و «دل» ها و «جان» ها را به «نو» شدن، به «تازه» شدن به «جلا» و «روشنی» و «شکفتنی» دوباره و به عشق و دوستی و مهر و وفا فرامی خواند. بهار طبیعت به نرمی و لطافت شکوفه هایش در خانه هایمان را دق الباب می کند و در گوش جانمان مستانه ترانه های عشق و مهربانی، دوست داشتن و وفاداری، رجاء و امیدواری، گشاده رویی و گشاده دستی، دستگیری و خیرخواهی، ایمان و عبودیت درگاه الهی را می سراید.

بهاران همچنان که نوید و مژده روزِ نو، زنده شدن و تازه شدن و شکفتن و سبزشدن طبیعت را می دهد، عاشقانه ترین غزل هستی را نیز در گوش جان آدمیان این چنین نجوا می کند، که هان ای انسان خشنود و شادمان و دلشاد از زنده شدن و بیداری  و سرسبزی دوباره طبیعت، به گوش باش و به هوش که «سرزمین» و «طبیعت» جان و هستی این دنیایی و «ابدی» خود را به یمن و برکت بهار، «این رستخیز» و رستاخیز طبیعت به عشق وایمان و محبت زنده کنی و برای همیشه زنده و سرسبز و خرم بخواهی و بداری اش.

و شمع فروزان و چلچراغ دل و جانت را به نور معرفت و ایمان و عمل صالح برای همیشه و همه عمر و تا ابد روشن و تابنده نگاه داری بهار طبیعت این فصل نوزایی و شکوفایی به خوبی نشان می دهد و این حقیقت را جلوه گر می کند که هر بذر نیکو و شایسته ای و هر نهال زیبا و مفید و مثمری در «کشتزار جان» غرس کنیم و بکاریم، به همان تناسب محصول و ثمر و سایه و میوه ای نیکو و شایسته روزی و عایدمان می شود با این تفاوت اساسی که محصول و ثمره و میوه طبیعت، عمری کوتاه، فصلی معین و در نهایت «این دنیایی» و فانی است اما محصول وثمره کشت در «سرزمین جان» هم در این دنیا هم در آن دنیا و البته تا ابد همراهی مان می کند و همیشه کام دل و جان و روحمان را زنده و بهاری نگاه می دارد و هر روزی را که به ایمان و عبودیت حضرت خالق بی همتا، خیرخواهی و همسایه داری، مهربانی به پدر و مادر و فرزند و اهل و عیال، نیک خلقی با مردم و دستگیری از بندگان خدا و مدارا با هم نوعان به شب رسانیم، خود بهار و «نوروزی» از جنس جاودانگی است. خداوند رحمان و رحیم صاحب و مالک روز جزا و پاداش و آفریننده همه زیبایی ها از جمله طبیعت و بهار و «نوروز»، سال نو و نوروز همه بندگان خدا به ویژه ایرانیان و هموطنان عزیزمان را به برکت دعای شهیدان و همه خوبان و مقربان درگاهش ، فرخنده و مبارک مقدر فرماید.

نظرتان را بگویید

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*



*