دوشنبه, ۴ تیر , ۱۳۹۷

آب، بالاتر از خطر

روتیتر:دوم فروردین هر سال از سوی سازمان ملل روز جهانی آب نام گذاری شده‌است. روزی که می تواند به مردم جهان یاد آور شود که تنها یک کره زمین بیشتر نداریم و ذخایر آب در گذر زمان به علت گرم شدن همین کره زمین و افزایش جمعیت کمتر خواهد شد.

 

به گزارش روتیتر :  اگر روند مصرف آب در ایران به شیوه کنونی ادامه یابد و مدیریت مصرف این ماده حیاتی با مشارکت داوطلبانه مردم میدان دار نشود، بنابر تجربه و اطلاعات موجود، طی کمتر از ۵۰ سال کشور ایران به کویری چون مغولستان و عربستان تبدیل و آب قنات ها و چشمه ها به خاطره ها خواهند پیوست.

دوم فروردین هر سال از سوی سازمان ملل روز جهانی آب نام گذاری شده‌است. روزی که می تواند به مردم جهان یاد آور شود که تنها یک کره زمین بیشتر نداریم و ذخایر آب در گذر زمان به علت گرم شدن همین کره زمین و افزایش جمعیت کمتر خواهد شد. اتفاقی که اگر چه خوشآیند نیست، اما شدنی و امکان پذیر است.

براساس تعاریف اقلیم شناسی، ایران در منطقه خشک و نیمه خشک کره زمین قرار دارد و روند مصرف آب در کشور ما به حدی زیانبار و دهشتناک است که موضوع آب از هشدار عبور کرده، از دایره بحران رد شده، از مرز خطر گذشته و به حوزه بالاتر از خطر رسیده است.

در شرایطی که آمار موجود این واقعیت را به دست می دهد که با نرخ کنونی مصرف بی‌رویه آب در ایران و پمپاژ سالانه ۴ میلیارد متر مکعب از آب‌های زیر زمینی به سطح زمین، ذخایر آبی ۱۲ استان از ۳۱ استان کشور، ظرف ۵۰ سال آینده تمام می شود.

بر اساس نتایج تحقیقی که در مورد منابع آب ایران به چشم می خورد،  بحران تأمین آب دومین مسئله کشور در میان ۱۰ مساله پیش رو در سال ۱۳۹۷ خواهد بود که از این ۱۰ مورد دو مساله  ریز گردها و پیامدهای ناشی از بحران آب  با موضوع آب ارتباط تنگاتنگ دارند. برجستگی مسائل قومی و محلی در حوزه آب و پررنگ شدن نقش مساله آب در اعتراض‎ها و نا آرامی‎های چند ماه گذشته -که هنوز هم در حوزه مرکزی کشور ادامه دارد- اهمیت توجه برنامه ریزان به این موضوع را گوشزد می کند.

مساله کمبود آب و انرژی در صورت عدم مراقبت از منابع موجود می تواند بستر ساز مخاطرات زیانباری برای کشور شود، اما دراین بین کمبود آب زیانبار‌تر است، زیرا انرژی جانشین ‌های مختلفی دارد، اما آب جانشین ندارد. از طرفی، کشور ما از نظر منابع آبی و میزان نزولات آسمانی دچار فقر است و در کمربند خشک جهانی قرار دارد.

درک درست مردم و برنامه ریزان از این مساله می تواند ما را به سوی راه حل پایدار سوق دهد. همگان باید بفهمند مساله آب برای زندگی خودشان و فرزندانشان به مراتب از واریز یارانه بسیار حساس تر و مهم تر است. چنین مردمی وقتی صرفه جویی در مصرف آب را خود مطالبه کنند، خواهند توانست مسیر برنامه ریزی کشور در این مساله را بهبود بخشند. مشکل عمده ما اکنون همراهی نکردن است، مردم جامعه مدام به مقدار مصرف یکدیگر نگاه می‌کنند و وقتی می‌بینند کسی در اطراف‌شان نگران آب نیست، انگیزه‌ آنها برای کم ‌مصرف‌ کردن، از دست می‌ رود. به عبارتی مردم شده اند مانند پولداری که فقیر می‌شود ولی نمی تواند بگوید دیگر پولی ندارد.

سخن پایانی

امروز کسی باور نمی‌کند آب نیست و کشور با بحران کم ‌آبی مواجه است. اما نشانه‌های آن را می‌توان در گوشه ‌و کنار کشور مشاهده کرد. نمونه اش از سکنه‌‌ خالی شدن شمار قابل توجهی از روستا هاست، شرایط ما هر روز در حال بدتر شدن است و از دیگر سو، تنها شعار بی خاصیت صرفه‌ جویی سر می‌دهیم.

وقتی هشدار سازمان ملل را می شنویم که تا ٢٠ سال آینده مهم‌ ترین مساله کشورهای جهان، امنیت غذایی است، باید به خود آییم و مطابق الگوی محیط‌ زیست فعالیت کنیم، ‌اگر خواهان زندگی‌ کردن هستیم.

شهر کرج و اطراف آن در گذشته به دلیل بهره مندی از ذخایر آبی چشمگیر، مادر خرج تامین آب کشاورزی و باغداری حاشیه شهر تهران بود و در مواردی که خشکسالی بر تهران فشار می آورد “آب کرج” به کمک تهران می آمد ،اما حفر چاههای عمیق در محدوده مزارع و باغهای شهر کرج به حدی سفره های زیر زمینی آب را تحت فشار گذاشت که قانون ممنوعیت حفر چاه تصویب شد، ولی با سر برآوردن شهرهای اقماری در کنار شهر کرج، این ممنوعیت در مواردی برداشته شد و دست سودجویان و زیاده خواهان را باز گذاشت تا سفره های زیرزمینی آب را محل تاخت و تاز قرار دهند.

کمبود آب در حوزه آبریز البرز به شدت جدی است. اگر به سوی الگوی مصرف  -که بازیگر اصلی آن شهروندان هستند- پیش نرویم کویر تشنه ای را به ارث خواهیم گذاشت که نفرین آیندگان بدرقه راه ما خواهد بود و چشم انداز تاریکی پیش چشمان ما.

نظرتان را بگویید

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*



*